Wda przepływa przez tereny nizinne, więc określa się ją mianem rzeki nizinnej (w niktórych źródłach spotkamy też określenie rzeka nizinno-leśna), ale myli się ten, kto sądzi, że nizinny charakter oznacza nudę. Wręcz przeciwnie - w przypadku Wdy o żadnej nudzie nie może być mowy. Przede wszystkim z uwagi na to, że charakter rzeki zmienia się bardzo dynamicznie. Poza tym dorzecze Wdy jest tak interesujące, że nawet ewentualne niedostatki nurtu (które de facto na Wdzie bardzo trudno byłoby wskazać) rekompensowane są przez wspaniałe widoki. Dorzecze Wdy jest prawdziwym zagłębiem turystycznym, ale w przeciwieństwie do najczęściej uczęszczanych regionów Polski, nie jest aż tak skażone cywilizacją i ludzką obecnością. Śmiało można by zaryzykować stwierdzenie, że Wda i całe jej dorzecze to tereny odludne. To się raczej nie zmieni z uwagi na fakt, że większość terenów, przez które przepływa Wda, objętych jest ochroną. Utworzono tam liczne parki krajobrazowe, które mają niejednokrotnie charakter zbliżony do rezerwatów. Liczne ptaki i zwierzęta będące pod ochroną można właśnie tam spokojnie podziwiać. Dorzecze Wdy jest też doskonałą skarbnicą wszelkiej rzadkiej roślinności.